Posted by on 26 marca 2018

W latach wczesnego dzieciństwa dziecko zaczyna dokonywać rozróżnień w tym chaosie wrażeń, który jest jego światem. Jak to ujmuje Carl Rogers, „stopniowo pewna część całego pola percepcji zostaje zróżnicowana jako własne ja”. Dziecko nie tylko zaczyna widzieć siebie jako osobę w jakiś sposób wyodrębniającą się spośród reszty świata i innych ludzi, lecz uczy się również rozróżniać i rozpoznawać znane mu twarze, dźwięki, przedmioty i zdarzenia. Kiedy już urośnie na tyle, iż potrafi bawić się z innymi dziećmi, dowiaduje się, że pewne przedmioty należą do nich, inne zaś do niego. Przedmioty należące do niego w pewien sposób stanowią część jego samego i kiedy ktoś próbuje je zabrać, odczuwa to, i zachowuje się jak gdyby ktoś chciał odciąć mu rękę lub nogę. Dziecko odczuwa podobnie, jeśli chodzi o ludzi, którzy kochają je i otaczają opieką. Oni również są częścią jego samego, częścią psychiczną, i to tłumaczy, dlaczego martwi się, kiedy oni się martwią, albo dlaczego jest niepocieszone, jeśli opuszczają je na dłuższy okres czasu. W miarę jak dziecko dorasta do lat młodzieńczych i wieku dorosłego, staje się zazwyczaj mniej zależne od innych osób, jak również w mniej osobisty sposób przywiązane do rzeczy będących jego własnością czy też do innych przedmiotów w jego fizycznym otoczeniu. Innymi słowy, osoby i rzeczy w coraz mniejszym stopniu stanowią część jego samego, ponieważ dziecko uczy się rozróżniać to, co jest jego własnością, od tego, co istotnie jest częścią jego samego. Tym niemniej nawet dla człowieka dorosłego w wieku dojrzałym istnieje cały krąg osób, sytuacji, dziel i przedmiotów należących do niego, w których umieścił coś z siebie samego i z którymi jest osobiście związany. A więc do pewnego stopnia stanowią one cząstkę jego psychicznego „ja”. Willard C. [hasła pokrewne: program stomatologiczny, dentysta Kraków, ortodonta wrocław ]

Powiązane tematy z artykułem: dentysta Kraków ortodonta wrocław program stomatologiczny

Posted by on 26 marca 2018

W latach wczesnego dzieciństwa dziecko zaczyna dokonywać rozróżnień w tym chaosie wrażeń, który jest jego światem. Jak to ujmuje Carl Rogers, „stopniowo pewna część całego pola percepcji zostaje zróżnicowana jako własne ja”. Dziecko nie tylko zaczyna widzieć siebie jako osobę w jakiś sposób wyodrębniającą się spośród reszty świata i innych ludzi, lecz uczy się również rozróżniać i rozpoznawać znane mu twarze, dźwięki, przedmioty i zdarzenia. Kiedy już urośnie na tyle, iż potrafi bawić się z innymi dziećmi, dowiaduje się, że pewne przedmioty należą do nich, inne zaś do niego. Przedmioty należące do niego w pewien sposób stanowią część jego samego i kiedy ktoś próbuje je zabrać, odczuwa to, i zachowuje się jak gdyby ktoś chciał odciąć mu rękę lub nogę. Dziecko odczuwa podobnie, jeśli chodzi o ludzi, którzy kochają je i otaczają opieką. Oni również są częścią jego samego, częścią psychiczną, i to tłumaczy, dlaczego martwi się, kiedy oni się martwią, albo dlaczego jest niepocieszone, jeśli opuszczają je na dłuższy okres czasu. W miarę jak dziecko dorasta do lat młodzieńczych i wieku dorosłego, staje się zazwyczaj mniej zależne od innych osób, jak również w mniej osobisty sposób przywiązane do rzeczy będących jego własnością czy też do innych przedmiotów w jego fizycznym otoczeniu. Innymi słowy, osoby i rzeczy w coraz mniejszym stopniu stanowią część jego samego, ponieważ dziecko uczy się rozróżniać to, co jest jego własnością, od tego, co istotnie jest częścią jego samego. Tym niemniej nawet dla człowieka dorosłego w wieku dojrzałym istnieje cały krąg osób, sytuacji, dziel i przedmiotów należących do niego, w których umieścił coś z siebie samego i z którymi jest osobiście związany. A więc do pewnego stopnia stanowią one cząstkę jego psychicznego „ja”. Willard C. [hasła pokrewne: program stomatologiczny, dentysta Kraków, ortodonta wrocław ]

Powiązane tematy z artykułem: dentysta Kraków ortodonta wrocław program stomatologiczny