Posted by on 6 lipca 2018

Wtórny punkt końcowy był pierwszym wystąpieniem zmiany oszacowanego GFR (jak zdefiniowano powyżej) lub schyłkowej niewydolności nerek. Śmierć zdefiniowano jako śmierć z jakiejkolwiek przyczyny. Wartości P obliczone przy użyciu stratyfikowanego testu logarytmicznego. CI oznacza przedział ufności. W grupie otrzymującej monoterapię wystąpiło 152 pierwotne punkty końcowe (21,0%) i 132 w grupie leczenia skojarzonego (18,2%) (tabela 2 i wykres 1A). Ogólny wskaźnik zdarzeń wynosił 10,8 zdarzeń na 100 osobo-lat obserwacji w grupie monoterapii i 9,5 zdarzenia na 100 osobo-lat obserwacji w grupie leczenia skojarzonego. Skład pierwszych zdarzeń był następujący: w grupie otrzymującej monoterapię 78 pacjentów miało zmianę w oszacowanym GFR (31 pacjentów ze spadkiem .30 ml na minutę na 1,73 m2 i 47 pacjentów ze spadkiem .50%), 23 miało ESRD, a 51 zmarło; w grupie leczenia skojarzonego 59 pacjentów miało zmianę w szacowanym GFR (23 pacjentów ze spadkiem .30 ml na minutę na 1,73 m2 i 36 pacjentów ze spadkiem .50%), 18 miało ESRD, a 55 zmarło . Ryzyko pierwotnego punktu końcowego nie różniło się istotnie między obiema grupami. Nie było również istotnej różnicy we wskaźnikach zagrożenia wśród wstępnie zdefiniowanych podgrup (P> 0,10 dla wszystkich interakcji) (ryc. S3 w Dodatku uzupełniającym).
Drugi punkt końcowy
Wystąpiło 101 wtórnych zdarzeń końcowych (spadek oszacowanego GFR lub ESRD) w grupie otrzymującej monoterapię (14,0%) i 77 w grupie leczenia skojarzonego (10,6%) (Tabela 2 i Figura 1B). Ogólna częstość zdarzeń wynosiła 7,2 zdarzeń na 100 osobo-lat obserwacji w monoterapii i 5,5 zdarzeń na 100 osobo-lat obserwacji w grupie terapii skojarzonej. Wystąpiło opóźnienie w działaniu leczniczym, z efektem pojawiającym się po około 6 do 12 miesiącach, ale nie utrzymało się z dłuższym okresem obserwacji (P = 0,02 dla testu nieproporcjonalności). Nie było istotnej różnicy między grupami pod względem śmiertelności (Tabela 2 i Wykres 1C) ani ESRD (Tabela 2), chociaż liczba zdarzeń ESRD była niewielka.
Trzecie punkty końcowe
Nie było istotnej różnicy w częstości zdarzeń sercowo-naczyniowych między obiema grupami. Liczba pacjentów z zawałem serca była wyższa, a liczba pacjentów z zastoinową niewydolnością serca była niższa w grupie leczonej skojarzonej niż w grupie z monoterapią, ale różnice nie były znaczące (Tabela 2). Tempo udaru było takie samo w obu grupach.
Z czasem szacowany współczynnik GFR spadł w obu grupach; szacowane nachylenie GFR wynosiło -2,7 ml na minutę na 1,73 m2 na rok w grupie leczenia skojarzonego i -2,9 ml na minutę na 1,73 m2 rocznie w grupie leczonej monoterapią (ryc.
[patrz też: dentysta Warszawa Bemowo, leczenie kanałowe pod mikroskopem, dentofobia ]

Powiązane tematy z artykułem: dentofobia dentysta Warszawa Bemowo leczenie kanałowe pod mikroskopem

Posted by on 6 lipca 2018

Wtórny punkt końcowy był pierwszym wystąpieniem zmiany oszacowanego GFR (jak zdefiniowano powyżej) lub schyłkowej niewydolności nerek. Śmierć zdefiniowano jako śmierć z jakiejkolwiek przyczyny. Wartości P obliczone przy użyciu stratyfikowanego testu logarytmicznego. CI oznacza przedział ufności. W grupie otrzymującej monoterapię wystąpiło 152 pierwotne punkty końcowe (21,0%) i 132 w grupie leczenia skojarzonego (18,2%) (tabela 2 i wykres 1A). Ogólny wskaźnik zdarzeń wynosił 10,8 zdarzeń na 100 osobo-lat obserwacji w grupie monoterapii i 9,5 zdarzenia na 100 osobo-lat obserwacji w grupie leczenia skojarzonego. Skład pierwszych zdarzeń był następujący: w grupie otrzymującej monoterapię 78 pacjentów miało zmianę w oszacowanym GFR (31 pacjentów ze spadkiem .30 ml na minutę na 1,73 m2 i 47 pacjentów ze spadkiem .50%), 23 miało ESRD, a 51 zmarło; w grupie leczenia skojarzonego 59 pacjentów miało zmianę w szacowanym GFR (23 pacjentów ze spadkiem .30 ml na minutę na 1,73 m2 i 36 pacjentów ze spadkiem .50%), 18 miało ESRD, a 55 zmarło . Ryzyko pierwotnego punktu końcowego nie różniło się istotnie między obiema grupami. Nie było również istotnej różnicy we wskaźnikach zagrożenia wśród wstępnie zdefiniowanych podgrup (P> 0,10 dla wszystkich interakcji) (ryc. S3 w Dodatku uzupełniającym).
Drugi punkt końcowy
Wystąpiło 101 wtórnych zdarzeń końcowych (spadek oszacowanego GFR lub ESRD) w grupie otrzymującej monoterapię (14,0%) i 77 w grupie leczenia skojarzonego (10,6%) (Tabela 2 i Figura 1B). Ogólna częstość zdarzeń wynosiła 7,2 zdarzeń na 100 osobo-lat obserwacji w monoterapii i 5,5 zdarzeń na 100 osobo-lat obserwacji w grupie terapii skojarzonej. Wystąpiło opóźnienie w działaniu leczniczym, z efektem pojawiającym się po około 6 do 12 miesiącach, ale nie utrzymało się z dłuższym okresem obserwacji (P = 0,02 dla testu nieproporcjonalności). Nie było istotnej różnicy między grupami pod względem śmiertelności (Tabela 2 i Wykres 1C) ani ESRD (Tabela 2), chociaż liczba zdarzeń ESRD była niewielka.
Trzecie punkty końcowe
Nie było istotnej różnicy w częstości zdarzeń sercowo-naczyniowych między obiema grupami. Liczba pacjentów z zawałem serca była wyższa, a liczba pacjentów z zastoinową niewydolnością serca była niższa w grupie leczonej skojarzonej niż w grupie z monoterapią, ale różnice nie były znaczące (Tabela 2). Tempo udaru było takie samo w obu grupach.
Z czasem szacowany współczynnik GFR spadł w obu grupach; szacowane nachylenie GFR wynosiło -2,7 ml na minutę na 1,73 m2 na rok w grupie leczenia skojarzonego i -2,9 ml na minutę na 1,73 m2 rocznie w grupie leczonej monoterapią (ryc.
[patrz też: dentysta Warszawa Bemowo, leczenie kanałowe pod mikroskopem, dentofobia ]

Powiązane tematy z artykułem: dentofobia dentysta Warszawa Bemowo leczenie kanałowe pod mikroskopem