Posted by on 4 grudnia 2018

Dwa amplikony klonowano w odpowiedniej orientacji w miejscach XhoI i Hindlll 5 względem całego regionu kodującego genu lucyferazy świetlika z plazmidu pXP1, w którym brak regionu promotora. Sekwencje nukleotydowe obu konstruktów były identyczne, z wyjątkiem dodania dwóch zasad w dłuższym polu TATAA. Plazmid pSV-lacZ (Promega, Madison, Wis.), Zawierający strukturalny region bakteryjnej .-galaktozydazy, napędzany przez promotor dużego transformującego antygenu małpiego wirusa 40, zastosowano do określenia wydajności transfekcji. Komórki z dobrze zróżnicowanej linii komórkowej ludzkiego wątrobiaka (HuH7) hodowano do 40-procentowego zlewności w pożywce RPMI zawierającej 4 procent płodowo-cielęcej surowicy. Komórki kotransfekowano po 1,5 ug każdego badanego konstruktu lucyferazy i pSV-lacZ z lipofectin (GIBCO-BRL, Gaithersburg, MD). Po zebraniu komórek określano aktywność lucyferazy za pomocą układu testowego lukaferazy Promega. Zawartość białka35 i aktywność .-galaktozydazy o-aminofenolu36 określono w sposób opisany uprzednio. Analiza statystyczna
Średnie wartości bilirubiny w surowicy porównywano za pomocą analizy wariancji lub dwustronnego nieparametrycznego testu Wilcoxona.37. Analizy statystyczne przeprowadzono za pomocą Sigma Stat dla Windows.
Wyniki
Pacjenci z zespołem Gilberta
Figura 1. Figura 1. Długość elementu TATAA w regionie promotora genu bilirubiny UDP-glukuronosylotransferazy 1. Górny region genu dla bilirubiny UDP-glukuronosylotransferazy amplifikowano specyficznymi starterami i sekwencjonowano bezpośrednio. Próbka po lewej stronie (ścieżki do 4) pochodzi od osobnika homozygotycznego pod względem normalnego elementu TATAA (A (TA) 6TAA), a próbka po prawej (ścieżki od 5 do 8) pochodzi od osobnika homozygotycznego pod względem elementu wariantowego (A (TA) 7TAA). Oba elementy TATAA są w pudełku.
U czterech niespokrewnionych pacjentów z zespołem Gilberta sekwencje nukleotydowe wszystkich pięciu eksonów kodujących genu bilirubiny UDP-glukuronosylotransferazy i wszystkich połączeń intron-ekson były prawidłowe, co wskazuje, że zespół tych pacjentów nie był spowodowany mutacjami strukturalnymi. Aby zbadać, czy nieprawidłowość regionu promotora spowodowała zmniejszoną ekspresję normalnego enzymu, określiliśmy sekwencję regionu 247-nukleotydowego bezpośrednio przed kodonem inicjacji translacji. Normalnie, element A (TA) 6TAA występuje pomiędzy nukleotydami -23 i -38,13. Wszyscy czterej pacjenci byli homozygotyczni pod względem dodatkowej TA w tym elemencie, co skutkowało sekwencją A (TA) 7TAA (Figura 1). Następnie zsekwencjonowaliśmy ten region u sześciu dodatkowych niespokrewnionych pacjentów z zespołem Gilberta, z których wszyscy zostali uznani za homozygotycznych pod względem dodatkowego TA.
Wpływ dłuższego elementu TATAA na ekspresję genów
Figura 2. Figura 2. Wydajność funkcjonalna bilirubiny UDP-glukuronosylotransferazy 1, w zależności od tego, czy region promotora genu zawiera normalny lub wariant TATAAElement. Segment DNA o długości 542 bp, znajdujący się powyżej eksonu 1A genu dla bilirubiny UDP-glukuronosylotransferazy zawierającej normalny element TATAA (A (TA) 6TAA) i segment o długości 544 bp, zawierający element wariantu (A (TA) 7TAA) zostały sklonowane powyżej regionu kodującego genu lucyferazy świetlika
[przypisy: fizjoterapia po niemiecku, złamanie kości łonowej, lekarze medycyny pracy ]

Powiązane tematy z artykułem: fizjoterapia po niemiecku lekarze medycyny pracy złamanie kości łonowej

Posted by on 4 grudnia 2018

Dwa amplikony klonowano w odpowiedniej orientacji w miejscach XhoI i Hindlll 5 względem całego regionu kodującego genu lucyferazy świetlika z plazmidu pXP1, w którym brak regionu promotora. Sekwencje nukleotydowe obu konstruktów były identyczne, z wyjątkiem dodania dwóch zasad w dłuższym polu TATAA. Plazmid pSV-lacZ (Promega, Madison, Wis.), Zawierający strukturalny region bakteryjnej .-galaktozydazy, napędzany przez promotor dużego transformującego antygenu małpiego wirusa 40, zastosowano do określenia wydajności transfekcji. Komórki z dobrze zróżnicowanej linii komórkowej ludzkiego wątrobiaka (HuH7) hodowano do 40-procentowego zlewności w pożywce RPMI zawierającej 4 procent płodowo-cielęcej surowicy. Komórki kotransfekowano po 1,5 ug każdego badanego konstruktu lucyferazy i pSV-lacZ z lipofectin (GIBCO-BRL, Gaithersburg, MD). Po zebraniu komórek określano aktywność lucyferazy za pomocą układu testowego lukaferazy Promega. Zawartość białka35 i aktywność .-galaktozydazy o-aminofenolu36 określono w sposób opisany uprzednio. Analiza statystyczna
Średnie wartości bilirubiny w surowicy porównywano za pomocą analizy wariancji lub dwustronnego nieparametrycznego testu Wilcoxona.37. Analizy statystyczne przeprowadzono za pomocą Sigma Stat dla Windows.
Wyniki
Pacjenci z zespołem Gilberta
Figura 1. Figura 1. Długość elementu TATAA w regionie promotora genu bilirubiny UDP-glukuronosylotransferazy 1. Górny region genu dla bilirubiny UDP-glukuronosylotransferazy amplifikowano specyficznymi starterami i sekwencjonowano bezpośrednio. Próbka po lewej stronie (ścieżki do 4) pochodzi od osobnika homozygotycznego pod względem normalnego elementu TATAA (A (TA) 6TAA), a próbka po prawej (ścieżki od 5 do 8) pochodzi od osobnika homozygotycznego pod względem elementu wariantowego (A (TA) 7TAA). Oba elementy TATAA są w pudełku.
U czterech niespokrewnionych pacjentów z zespołem Gilberta sekwencje nukleotydowe wszystkich pięciu eksonów kodujących genu bilirubiny UDP-glukuronosylotransferazy i wszystkich połączeń intron-ekson były prawidłowe, co wskazuje, że zespół tych pacjentów nie był spowodowany mutacjami strukturalnymi. Aby zbadać, czy nieprawidłowość regionu promotora spowodowała zmniejszoną ekspresję normalnego enzymu, określiliśmy sekwencję regionu 247-nukleotydowego bezpośrednio przed kodonem inicjacji translacji. Normalnie, element A (TA) 6TAA występuje pomiędzy nukleotydami -23 i -38,13. Wszyscy czterej pacjenci byli homozygotyczni pod względem dodatkowej TA w tym elemencie, co skutkowało sekwencją A (TA) 7TAA (Figura 1). Następnie zsekwencjonowaliśmy ten region u sześciu dodatkowych niespokrewnionych pacjentów z zespołem Gilberta, z których wszyscy zostali uznani za homozygotycznych pod względem dodatkowego TA.
Wpływ dłuższego elementu TATAA na ekspresję genów
Figura 2. Figura 2. Wydajność funkcjonalna bilirubiny UDP-glukuronosylotransferazy 1, w zależności od tego, czy region promotora genu zawiera normalny lub wariant TATAAElement. Segment DNA o długości 542 bp, znajdujący się powyżej eksonu 1A genu dla bilirubiny UDP-glukuronosylotransferazy zawierającej normalny element TATAA (A (TA) 6TAA) i segment o długości 544 bp, zawierający element wariantu (A (TA) 7TAA) zostały sklonowane powyżej regionu kodującego genu lucyferazy świetlika
[przypisy: fizjoterapia po niemiecku, złamanie kości łonowej, lekarze medycyny pracy ]

Powiązane tematy z artykułem: fizjoterapia po niemiecku lekarze medycyny pracy złamanie kości łonowej